باران

شيشه ي پنجره را باران شست

از دل من اما ،

چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟

آسمان سر بي رنگ ،

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ ،

مي پرد مرغ نگاهم تا دور ،

واي ، باران ،

         باران ،

پر مرغان نگاهم را شست .

خواب روياي فراموشي هاست .

خواب را دريابم ،

كه در آن دولت خاموشي هاست .

من شكوفايي گل هاي اميدم را در روياها مي بينم ،

و ندايي كه به من مي گويد

(گر چه شب تاريك است

دل قوي دار

سحر نزديك است .)

دل من ، در دل شب ،

خواب پروانه شدن مي بيند .

مهر در صبحدمان داس به دست

خرمن خواب مرا مي چيند .

آسمان ها آبي ،

پر مرغان صداقت آبي ست

ديده در آينه ي صبح تو را مي بيند .

از گريبان تو صبح صادق

مي گشايد پر و بال

تو گل سرخ مني ،

تو گل ياس من ،

تو چنان شبنم پاك سحري !

         نه ،

        از آن پاك تري .

تو بهاري ؟

           نه

          بهاران از توست .

از تو ميگيرد وام

هر بهار اين همه زيبايي را 

هوس باغ و بهارانم نيست 

اي بهين باغ و بهارانم از تو !

گل به گل ،سنگ به سنگ اين دشت 

يادگاران تو اند .

رفته اي اينك و هر سبزه و سنگ 

در تمام در و دشت 

سوگواران تو اند .

در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد 

رفته اي اينك ، اما آيا 

باز بر مي گردي ؟

چه تمناي محالي دارم 

خنده ام مي گيرد !