سکوت

بیشتر از هوا همه جا را پر کرده است

آینه

نقش یک تار عنکبوت متروکه را روی خود میبیند

صدای ثانیه های گریز پای ساعت

صدای زنگ سکوت

در گوش من میاید

لبهای خشکیده من با اشکهای لرزانم تر میشود

هنوز هستم

بی جانی تمام وجودم را پر کرده است

نمیدانم

نمیدانم چرا هستم....ولی هنوز میشنوم

صدای فریاد دلم را

هنوز میشنوم

کاش میشد نامه ای به دل مینوشتم

تا جوابش از خدا میامد

کاش میشد پنجره را میگشودم

تا که بوی قاصدک ها پر کند فاصله را

پر کند غرور را...

وسوسه را...

سکوت را...

آری

باز کنید پنجره قلبها را

باز کنید چشمها را

و ببینید

که چه زیباست خدا